narocznik, tj. człowiek przynależny do książęcej
ludności służebnej, zobowiązany do wykonywania
tzw. naroku;
colonus servus ducis, cui labores
<<narok>> dicti commissi
erant
KH XL p. 365 (a. 1234) : ego vero n-es (ed. naroncinones) meorum castrorum Nachel, Usche, Charchov ... eciam ex parte altera fluvii Wartae quiete possidebo, quemadmodum patruus meus antea possidebat.Cf. NAROCHNICUS.