- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- NGl.
- A.
- N.
I.
propr.
ruchliwy, ruchomy, poruszający
się; qui (facile)movetur, agilis.
Praec.
A.
iur.
t. t. ruchomy, dający się przenosić (o rzeczach, majątku
itp.);
i. q.
movens; dicitur de
rebus
(vulgo), bonis
(
KodKKr I
p. 26, a.
1228
et vulgo), sorte (
KsgRWar
p. 453, a.
1522).
Sed multo saepius
n. pro
subst.
(sg. et pl. ): ruchomości, rzeczy stanowiące
czyjąś własność, dające się
przenosić; res alicuius propriae quae moveri, transferri
possunt.
Glossa
Pol.
GLcerv p. 639 : m-a bona et se mouentia idem sunt, «ymienie russyste abo idące».
Syn.
se movens (
Lites I
p. 140, a.
1339
et saepius);
opp. immobilis
(vulgo), stabilis (
*Lites II
p. 129,
a. 1221)
, stans (
KsgŁawWar
p. 209, a.
1484)
.
2.
causa
sprawa sądowa dotycząca ruchomości;
quae pro huiusmodi bonis
agitur
KsgŁawKr p. 133 (a. 1375) : racione omnium causarum, puta m-ium et hereditatum.
KsgCzer p. 112 (a. 1417) : Vitus ... heredes secundum jus terrestre evasit pro omnibus causis tam m-bus quam immobilibus.Ita saepius.
3.
pecunia
gotówka;
i. q. praesens, numerata
DyplŻyd p. 15 (a. 1388) : pro pecunia m-i aut pro re immobili aut in causa criminali ... nullus Christianus contra ludeum ... in testimonium admittatur.
B.
phil.
poruszający się, zdolny do poruszania się; qui movetur,
moveri potest
;
praec.
dicitur de
corpore
vel
ente,
sed saepissime
n.
pro subst.
mobile,,
-is
to co się porusza, co jest zdolne do
ruchu; id,quod movetur, quod moveri potest.
Distinguitur
mobile per se et per accidens (
WROCŁ. Epit. fol. d VIa
et saepius).
Item
primum mobile
według fizyki Arystotelesa najbardziej zewnętrzna
sfera wszechświata, tzw. niebo
krystaliczne; secundum Aristotelis
physicam: caeli sphaerarum
extrema, quae caelum crystallinum vocabatur
PommUrk III p. 13 (a. 1287) : omnia, quae sub caeli ambitu continentur, ex motione primi m-is mouentur.
ModlWW p. 22 : Deus ... qui creasti mouencia et virencia a primo m-i et a summo celo ad nostrum miserabile cahos venisti.Ita passim.
Constr.
ad A—B:
a.
sq.
ad:
BYSTRZ. AnalPost fol. f Ia : communiter dicitur, quod corpus m-e ad vbi, quod est subiectum libri De celo, contrahit corpus m-e, quod est subiectum naturalis philosophie.b. sq. adv. , v. gr. circulariter ( GOST. Th. fol. c IVb) , localiter ( ExPhys fol. s IIIa) .
II.
meton. (de hominibus et rebus) zmienny, niestały, chwiejny, niepewny; mutabilis, levis, varius, inconstans,
incertus.
N.
calix:
InwKKr p. 139 : calix ... m-is tamen et debilis in manubrio.
Praec.
1.
(de festis) święta ruchome, związane z dniem
Wielkiejnocy, obchodzonej według kalendarza księżycowego; festa, quae non iisdem anni diebus celebrantur quorumque tempus
secundum Paschae diem, quae a
novae lunae vernalis tempore
dependet, variat
KodMp III p. 126 (a. 1359) : cmethones ... honorietates consuetas in festis m-bus, vt pote in festo Pasche, Pentecostes ... nobis dare tenebuntur.
Ib. IV p. 364 (a. 1440) : predicte tres misse ... in festiuitatibus m-bus, videlicet ... Pasche, Pentecostes ... locum habere nequibunt.
AGZ XVIII p. 473 (a. 1505) : termini ... sunt positi a proxima feria quinta post Trium Regum in quatuor septimanis propter festum m-e, quia contigit feria tercia carnispryvy.
2.
gram.
odmienny przez przypadki;
qui per casus flectitur
(saec. XV ex. ).
3.
log.
t. t.
suppositio
zmienny;
mutabilis
GŁOG. Hisp. fol. f IIb : duplex autem assignatur suppositio confusa distributiua, quedam m-is et quedam immobilis; suppositio confusa distributiua, quedam m-is ... est quando sub termino supponente confuse distributive valet descensus, vt: omnis homo est animal ... ergo: Iohannes est animal, Petrus est animal — et sic de singulis ... suppositio autem confusa distributiva immobilis est ... ut omnis homo praeter Sortem currit.
WROCŁ. CongLog fol. a 4b : suppositio ... confusa distributiua ... m-is est terminus communis prout est pars propositionis stans pro pluribus ratione alicuius sinkathegreumatis ipsum formaliter vel equiualenter precedentis, sub quo contingit descendere vniformiter ad omnia eius singularis etc.Ita saepius.
III. (
sq.
ab)
taki, który może być (od czegoś) odsunięty, odłączony;
qui amoveri potest (ab aliqua re)
GŁOG. Alex. II fol. h Ib : habitus est qualitas acquisita ex multis actibus frequenter reiteratis, difficulter m-is a subiecto, vt dicit Aristoteles in Predicamentis (fere 8. 8b25 sqq. δυσκίνητος).
Id. Porph. fol. q Ia : habitus ... est qualitas acquisita ex multis operationibus frequenter reiteratis, difficulter m-is a subiecto, vt scientia, que acquiritur studijs reiteratis (cf. ib. infra sic etiam habitus non faciliter remouetur a subiecto).