osoba ubiegająca się o coś, zwł. kandydat na stanowisko kościelne, wcześniej już przyrzeczone; qui aliquid ambit, candidatus, petitor (praec. muneris atque officii ecclesiastici iam pridem promissi)

KodUJ I p. 62 (a. 1404) : ut ... nostrae pium salutis desiderium ... effectum debitum sortietur ... et per i-es ac foraneos nullatenus molestetur ... ius patronatus dicti altaris ... pro ... nobili Iohanne... reservamus.

CodEp III p. 74 (a. 1455) : hos i-es pro suis viciis abhorret [ecclesia Cracoviensis (cf. ib. supra] prefatis impetratoribus ... silencium imponere).

DŁUG. LibBen I p. 545 : lites ... occurrente vacatione duarum ecclesiarum ... inter apostolicos i-es oriebantur.

Ita saepius. Cf. IMPETRATOR II.