- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- A. (inb-)
I.
1.
pozbawiony sił,
słaby, wątły; debilis, fragilis,
languidus.
Vocis etymologiam (ex Isidoro Orig. 10,128) explicat
GŁOG. Alex. I fol. I VIa : ab hoc nomine bacillus dicitur i-us ... vel i-is ... quasi sine baculo, sine sustentamento virium.
Additur
abl. , v.
gr.
aetate.
N.
constr. sq.
ad :
DŁUG. Hist. II p. 63(= III p. 77 ed. nov.): Prutheni cum vires suas ad resistendum Polonorum multitudini i-es aestimassent.
2.
wycieńczony, osłabiony, chory;
aegritudine confectus,
aegrotus.
Additur
valetudine (
Tom. XIV
p. 441, a.
1532).
II.
1.
niepewny, bezradny, płochliwy; consilii expers,
timidus, ignavus.
2.
pozbawiony władzy, znaczenia; auctoritatis potestatisve expers.
N. abs. loco
subst.
imbecilles,,
-ium
m.
ludzie prości, prostaczkowie; homines simplices,
ingenui
Tom. VII p. 364 (a. 1525) : non probamus hoc hominum genus, quod nostro tempore tumultuatur in subvertendis statuis ... quod i-es quosdam mire offendat.
3.
znikomy, mizerny; tenuis, exiguus (
v.
gr. cibus).