- S.
- B.
- L.
theol.
najwyższa cześć, zasadniczo należna
tylko Bogu; cultus praecipuus, qui proprie Deo tantum debetur
NIC. BŁ. Serm. I p. 143 : aut non est Deus, sed aliquid excellenter pertinens ad Deum et sic adoratur adoratione h-ae.
Ib. II p. 352 : crux ... in quantum ... est res ... per ipsum Christum nobilitata ... adoranda est adoratione h-ę.
GLb p. 56 : y-a, quae fit personae singulari, ut Virgini Mariae, «modia vissha po bodze».