- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- B.
- L.
- A.
- H.
- Ha.
- N.
I.
1.
a.
chwała, sława, cześć, uznanie;
laus, fama,
honor. Dicitur praec.
α.
de gratia, honore,
felicitate tam terrena quam aeterna, quae fidelibus ut merces meritorum a Deo redduntur.
β.
de honore et laude, quae Deo vel eius sanctis ab hominibus dantur. Glossa
Pol.
GLcerv p. 575 : g-a est fructus verae virtutis honestissimus «chwała».
Additur
perennis, sempiterna, singularis; opp. inanis, vana sim.
(omnia in Th. laudantur), item sedutrix (saeculi:
HumRef
p. 29,
a. 1443).
N.
in gloria ponere
(sq.
inf.
)
DŁUG. Hist. V p. 197 : Poloni ... vim hostilem ... ponebant in g-a compressisse.
b.
chlubny czyn, tytuł do chwały (sławy);
factum gloriosum, causa et materia laudis, gloriandi.
Constr.
sq. gen.
subi. vel explicativo.
2.
meton. (de hominibus) czyjaś ozdoba, chluba; qui
alicui laudi, decori est.
II.
chełpliwość, pycha;
iactantia, superbia.