- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- N.
I.
1.
ten, kto narusza, przekracza prawo, przestępca, przeniewierca;
qui praevaricatur, violator, transgressor legis.
Glossa
Pol.
GLb p. 81 : p-or «przestąmpcza».Praec. sędzia przeniewierczy; iudex qui praevaricatur. Glossa Pol.
GLcerv p. 690 : p-es eos appellamus, qui caussam aduersariis donant suis et ex parte actoris in partem rei concedunt, a varicando enim p-es dicti sunt, «przestępce».
2.
człowiek przewrotny, krętacz; homo falsus, mendax
RFil XXIV p. 59 (saec. XV in.in) : p-or «przewrotnik».
II.
eccl.
fidei, religionis
apostata, odstępca od wiary chrześcijańskiej; apostata,
qui a fide Christiana defecit.
Constr.
ad I - II:
a. abs. b. sq.
gen.