- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- L.
- A.
I.
1.
adi.
a.
stary, dawny, starodawny, starożytny; antiquus,
vetus, vetustus.
Glossa
Pol.
GLcerv p. 695 : p-us dicitur de priori aetate «dawny», qui est extra nostram memoriam, vt p-i reges, p-a tempora, p-is saeculis literati in honore habebantur, p-a aetas sapientes coluit.
b.
poprzedni, wcześniejszy, dawny, były; qui
ante fuit, praecedens, pristinus.
N. de marito
ZabDziej II p. 458 (a. 1488) : Anne ... p-us maritus Iohannes in Szoczawa moram agens vivit.Cf. PRIMAEVUS II 2 a, PRINCIPALIS I PRIOR I 1.
2.
subst.
prisci,,
-orum
n.
pl.
starożytni;
antiqui (saec. XV-XVI).
II.
(singulare) per abbre
viationem:
Priscus i. Priscianus
MassaGr v. 33 : P-i sunt dicta tenenda per acci(dens).
Gramm. p. 212, v. 13 (saec. XIV) : plurima P-us in ‘-or’ vnus posuit, velud ‘anclor’.