- Dc.
- L.
przysługiwanie przez się;
status rei, quae per se alteri convenit
MatFil IV p. 19 (saec. XIV) : si genus praedicaretur de differentia per se, hoc esset secundum aliquem quattuor modorum p-is (cf. ib. infra, ubi singuli modi enumerantur explicanturque ).
GŁOG. Porph. fol. a IVa : animal... et rationale sunt de quidditate hominis, conuenientia homini in primo modo p-is.Ita saepius.
N. log.
BYSTRZ. Log. fol. i Va : ad veritatem propositionis sufficit impossibilitas essendi falsum, sed ad p-em requiritur, quod in subiecto includatur causa, quare predicatum sibi inest.
Id. AnalPost fol. c IVb : contradictio ... potest dicere p-em negationis aut negationem p-is; si dicat p-em negationis, tunc sensus est: contradictio est oppositio, cui per se convenit non habere medium ... si vero dicat negationem p-is, tunc est sensus: contradictio est oppositio, cui conuenit habere medium non secundum se, sed secundum aliud.