- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- NGl.
I.
adi.
dziwny, godny podziwu, niezwykły; admiratione dignus, insolitus, novus. Saepe in
iuncturis
a. mirum in modum, miro modo sim. b. non
(nec, nihil) mirum (est, videtur),
quod (quoniam, si, de) sim.
II.
subst.
mirum,,
-i
n.
dziw, dziwne zjawisko; res
admirabilis, insolita, prodigium.
N.
a.
glossa
Pol.
RFil XXIII p. 308 (a. 1444) : m-a «znaky».
b. opp. miraculo:
MARTIN. OP. Marg. fol. k 3a : magi et demones non faciunt miracula, sed m-a, quia non sunt supra naturam, sed sunt hominibus insolita.
c.
locut
α.
miri videtur :
SSrSil VII p. 57 (a. 1459) : m-i videbatur apud populum pastorem ad oves suas securitatem petere (nisi leg. mirum).
β.
supra mirum :
AAlex p. 317 (a. 1503) : supra m-um habet ... quod etc.
γ.
ad mirum
*Tom. IV p. 279 (a. 1518) : ubi omnia ... ad m-um praesto erant.
δ.
mirum me
habet :
WiadPol p. 190 (a. 1582) : ex Italia nihil hucusque responsi habui ... quod me m-um habet.
III.
n. pro adv.
mirum
dziwnie, cudownie; mire,
admirabiliter (saec. XVI in. ).