- F.
- Th. (s.
- v.
- loco),
- Dc.
- NGl.
- B.
- L.
- O.
I.
de rebus
1.
położony, usytuowany, leżący gdzieś; situs,
in aliquo loco positus.
Item
subst.
locatum,,
-i
n.
phil. to,
co jest umieszczone, umiejscowione, znajduje się w miejscu (przestrzeni); id, quod loco
(spatio) continetur
STOB. Parv. fol. D IIIa : locus ... est subiective in locante et motus in l-o.
GŁOG. Hisp. fol. s. Vb: circumferentia primi celi nihil est, nec est possibile, quod aliquis posset extendere manum vitra primum mobile, quia tunc daretur mobile et 1-um sine loco.
BYSTRZ. Log. fol. o IVa : locus mensurat 1-um, sed locus realiter distinguitur a l-o.
Ib. fol. o IIIa : locus ... accipitur ... pro respectu locantis ad 1-um et isto modo locus est species predicamenti.Ita saepius.
2.
najemny,
wynajęty; mercede conductus
Tom. V p. 125 (a. 1520) : ab annuali ... 1-a seu conducticia officina mineraria ... grossi sex solvi debent.
Ib. VII p. 36 (a. 1524) : annales ... officine minerarie et similiter annales serre, hoc est 1-e seu conductitie, a qualibet rota sex grossos solvent.
II.
(de hominibus) osiadły, tj. posiadający
własność nieruchomą; qui sedem stabilem
praediumque habet
DokMp VIII p. 77 (a. 1440) : pallatinus et sui haeredes ... sex hastis bene 1-is et duodecim sagittariis servire tenebuntur.