[LAESOR]
s.
LESOR,
-oris
m.
(laesus, laedo)
- Dc.
- NGl.
ten, kto kogoś zranił, skaleczył; qui aliquem laesit,
vulneravit, sauciavit
KsgRachKr II p. 24 (a. 1362) : filius Lewconis ... a quodam modicum lesus fuerat et 1-or evasit; tunc Lewco huius loco i-is quemdam alium ... apprehendit ... insontem.
ARect I p. 342 (a. 1493) : tres presumpti et comperti 1-es et wlnus infligentes leso ... Iohannes ... Iohannes ... Philipus.
AKapSąd II p. 926 (a. 1512) : ut pro ipso molendinatore iusticiam ab eisdem invasoribus et 1-bus optaret.