- F.
- Th. (rec.),
- Bl.
- L.
- N.
- K.
I.
(de rebus) taki, o którego nie zapytywano;
non requisitus
*KodWp I p. 6 (a. 1075) : Supernus Arbiter que vobis commisit, i-a non relinquet, cui ... districtius responsuri estis.Cf. Th. VII 2, 407,56 sqq.
II.
(de hominibus)
1.
taki, którego
nie zapytano (o zdanie);
non interrogatus, non consultus
LeubUrk p. 23 (a. 1178) : iudicia ex quibuscumque causis ... ad ... iudices monasterij debent pertinere, iudicibus meis ... i-is.
KodWp I p. 512 (a. 1285) : nulla persona ... i-o dyocesano ecclesias vel monasteria fundare presumat.Ita vulgo saec. XIII—XVI (praec. in locut. irrequisito aliquo). Glossa Pol.
GLcerv p. 610 : i-us, id est non interrogatus «nyepytany».
2.
nie proszony,
sam przez się; non rogatus, sua sponte
Tom. VI p. 67 (a. 1522) : Plocensis episcopus ... cancellarie et canonicatui Gnesnensi ... i-us cedere deberet.