- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- A.
- N.
I.
(de hominibus) niezwyciężony, zawsze zwycięski;
non victus, invincibilis,
insuperabilis.
Ap.
nos
praec.
superl. invictissimus, -a,
-um
loco appellationis
honorificae ducum, principum, regum sim. Eodem
sensu de
s.
Cruce, martyribus.
II.
de rebus
1.
wytrzymały,
odporny; durus, patiens (saec.
XVI).
2.
(de morbo) nieuleczalny;
insanabilis
IANIC. p. 42, v. 164 : mihi quod medicus nequiit primam instaurare salutem, est factum i-i condicione mali.