- L.
- L.
phil.
pierwotnie, w charakterze
początku; in principio, primitus
GŁOG. Alex. II fol. b 11Ia : regimen grammaticale oritur ex proportione modorum significandi essentialium et accidentalium, essentialium ... i-e (ed. iuiciatiue) et fundamentaliter, ratione autem modorum significandi accidentalium terminatiue vel completiue.
Id. ExLog fol. M IIb: sic in proposito disputacio est in opponente i-e, effectiue et originaliter, sed in respondente terminatiue et susceptiue.
Id. Porph. fol. o Vb: est enim paternitas in filio i-e et in patre terminatiue.