General
Full Entry
More

INIUNGO

Grammar
  • Formsiniungo
  • Etymologyancient Latin
  • Inflectional type -ere -iunxi, -iunctum
Meaning Outline
  • I. propr. adiungere, coniungere
    • 1.
    • 2. + ordini clericorum (minus idoneos: se immiscere, adesse
  • II. transl.
    • 1. imponere, mandare.
      • a.
      • b.
      • c.
      • d.
      • e.
      • f.
    • 2. imputare, ascribere
    • 3. + casses i. q. tendere
  • III. + iungendi) foedus inire

Pełne hasło

INIUNGO, -ere -iunxi, -iunctum
  • F.
  • Th.
  • S.
  • Dc.
  • N.
  • L.
  • A.
[2. pl. ind. fut. act. iniungebitis:
CodSil X p. 308 (a. 1448) : vestre fraternitati ... salutaria monita iniungebitis pro honore et utilitate ... monasterii.
3. sg. ind. fut. II act. iniungerit infra 634,17. part. fut. act. sensu pass.
AKap Sąd III p. 275 (a. 1500) : penitenciam sibi iniuncturam publice ... complebit.]
I. propr. przyłączyć, włączyć; adiungere, coniungere
1. res, praec. praedia
KodWp I p. 488 (a. 1283) : Porstolono vicum i-tum ville de Milobanie.
Ib. II p. 338 (a. 1318) : quod demptum est de eadem hereditate et i-tum ville ... Stanievo.
2. homines, v. gr. ordini clericorum (minus idoneos:
OSTR. p. 124 ) , sibi (suae sortis homines:
Tom. VII p. 387, a. 1525). Refl. et pass. przyłączyć się (do kogoś), uczestniczyć (w czymś); se immiscere, adesse
AConst p. 146 (a. 1279) : excommunicati nullo modo sine mortali peccato ... possunt ... se i-re divinis.
StWłocł p. 3 (a. 1402) : clerici ... taxillis non ludant neque ludentibus se i-ant.
II. transl.
1. nakazać, zlecić, narzucić; imponere, mandare. Glossa Pol.
RFil XXV p. 156 (saec. XV med.) : i-xit eis «poleczył gym».
Indicatur cui sq. dat.
N. sq. acc.
KodWp I p. 232 (a. 1248) : falsus testis in publica penitencia ... i-atur.
Cf. Th. VII 1,1667,52 sqq. Indicatur quid
a. sq. acc. , praec. munus, officium sim., item monita (cf. ), poenitentiam ( StSyn III p. 10 et passim saec. XIV-XVI), ieiunium ( AKapSąd III p. 270, a. 1499).
N. iur.
perpetuum silentium (super re: StPPP VIII p. 368, a. 1394).
b. sq. de :
IANIC. p. 271 (epistula a. 1537) : quae de equis mihi ... i-erat recte curavi.
ArPrawn VI p. 147 (a. 1554) : aliter ... i-tum est capitaneis de ... minuta pecunia.
c. sq. in c. abl. (cf. ).
d. sq. acc. c. inf.
AKapSąd III p. 269 (a. 1499) : quam mediam marcam ... sibi dari pro -penitentia i-xit.
Cf. Th. VII 1,1667,50 sq.
e. sq. enunt. fin. c. ut, ne, quatenus.
f. sq. enunt. obi. c. quod:
PommUrk IV p. 127 (a. 1304) : ex peccato primi patris cunctis i-itur, quod etc.
KsgGrWp I p. 197 (a. 1394) : rex i-xit et mandavit Keliano, quod etc.
Ita passim saec. XV-XVI.
2. przypisywać komuś (winę), zarzucać; imputare, ascribere
TPaw IV p. 651 (a. 1397) : si aliquis sibi culpam i-gerit siue dederit ... debent ipsum statuere ad primos terminos.
ZapSądWp p. 110 (a. 1402) : Bawor culpam i-xit sibi ... quod non iuste recongnouisset recongnicionem.
N.
infamiam nobilitatis naganić szlachectwo; aliquem nobilem esse negare
ArHist III p. 322 (a. 1419) : testes ... produxit ... pro infamia nobilitatis sibi per ipsum i-ta et imputata.
3. locut. casses zastawiać pułapkę; i. q. tendere
DŁUG. Op. p. 632 : casses, quos vobismet ipsis i-istis, dissolveretis.
III. (fungitur vice verbi iungendi) foedus zawrzeć przymierze; inire
Dogiel I p. 14 (a. 1461) : nolumus ... foedus cum rege ... i-re.
Cf. Th. VII 1,1666,21 sqq.
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)