1.

1. ścisłe łączenie się z kimś; arta coniunctio cum aliquo

WROCŁ. EpitConcl fol. n IIIb : Deus ... voluit, quod homo septimo die ab omni opere cessaret et ei per contemplationem inhereret et inherendo quiesceret et ... in hac i-e homo obtinet a Deo ampliationem benedictionis.

2. przyczepienie, przylgnięcie; adhaesio, connexus

GLb p. 52 : i-o «chiczenye».

II. phil. t. t.in iunctura subiectum inhaesionis podmiot, w którym coś tkwi; i. q. cui aliquid inhaeret, inest

GŁOG. Anim. fol. 112b : qualitates tangibiles reducuntur ad vnum genus, capiendo genus ... pro subiecto sustentationis et i-is.

Id. Don. fol. C 2a: omnis scientia est in anima inhesiue et anima est subiectum scientiarum i-is.

STOB. Parv. fol. A VIb : ponitur, quod materia sit primum subiectum vnicuique, scilicet rei naturali, et non intelligo, quod ipsa sit primum subiectum i-is omnium formarum tam substantialium quam accidentalium.

Ita saepius.