[INDUTIO]
s.
INDUCIO,
-are, -avi, -atum
(indutiae)
- Dc.
- B.
- K.
I.
propr. przerwać
walkę, ogłosić zawieszenie bronv,
pugnam ad tempus intermittere,
cessare, indutias facere
*PommUrk III p. 357 (a. 1298) : nuncios ibidem inuenimus congregatos, vbi compertum est et recitatum, quod i-ta sit guerra, quae fuit inter fratres ... et pacificata sit vsque ad festum sancti Nicolai.
II.
transl. odroczyć
coś, przyznać (komuś) zwłokę;
prorogare, moram in aliqua re
facienda indulgere
StPPP VIII pl 339 (a. 1389) : pueris Jarzine ... i-ti sunt X anni pro hereditate ... contra ... patruum ipsorum propter iuuentutem.
AKapSąd I p. 416 (a. 1455) : domini kmethonibus ... residuitatem census ... anni preteriti... indulserunt et i-erunt modo tali, quod anno praesenti integre solvent censum.
Item meton.
aliquem ab aliqua re :
AKapSąd I p. 28 (a. 1433) : Mathiam ... canonici ... a solutione pensionis de villa ... provenientis infra hinc et duos annos inclusive liberum fecerunt, kmethones vero ville eiusdem ad triennium a solucione censuum similiter i-erunt.
Inde
part. perf.
indutiatus, -a, -um:
ArPrawn III p. 97 (saec. XIV med.med) : pueri i-ti super aliquibus annis per iudicem prescripcionem annorum predictorum actori obicere non possunt.
Ib. p. 243(seac. XIV med.) : i-tis (ed. inducitatis) excepcio opponi non poterit.