- F.
- Th.
- S.
- A.
- N.
- L.
I.
propr.
1.
nierówny; inaequalis
(saec. XV).
2.
nieparzysty;
dispar.
Glossa
Pol.
CorpJP IV p. 92 (a. 1524) : vectores extranei, quum educunt ... sal extra regnum, solvent a singulo equo per duos grossos, excepto uno i-i alias «spiczny» (i. qui ceteros praecedit ).
N. mus. t. t.
tonus
explicat
SZYDL. p. 41 : in eadem linea vel in eodem spacio semper cantus duorum tonorum terminantur, scilicet autenti et sui plagalis, id est i-is et sui paris.
Id. p. 42 : regula generalis de tenoribus, tam tenorum autentorum quam plagalium est hec: omnis saltem capitalis toni, aut in fine tangit finalem sui toni, aut non, si non, tunc erit tenor autenti, id est i-is toni, si autem tangit, tunc est tenor plagalis, id est paris toni.
Id. p. 46 : de numero tonorum i-ium, qui sunt quatuor, scilicet primus, tercius, quintus et septimus.
Id. p. 47 : tonorum i-ium primus vocatur Dorius, tercius vocatur Frigius, quintus ... Lidius, septimus ... Mixolidius.
Id. p. 47 : tonus est i-r, cuius proprium est hoc, semper ascendere.
II.
transl.
nieodpowiedni, nie nadający się do
czegoś, niestosowny, nie mogący czemuś sprostać; ineptus, non
idoneus.
Constr.
a. abs.
b. sq.
dat. c. sq.
abl. d. sq.
inf.