- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- L.
- A.
I.
intrans.
A.
propr. spieszyć
się, pospieszać, spiesznie dokądś
wyruszać; celeriter (festinanter)
ire, moveri,
discedere.
B.
transl.
1.
spiesznie działać; celeriter
agere.
Simili sensu mediopass.
AAlex p. 160 (a. 1502) : visum erat f-ri per occasionem adventus oratoris Sigismundi ad conditiones quascunque pacis.
Constr.
a.
abs.
b.
sq.
ad.
2.
naglić, niecierpliwić się; urgere, morae
impatientem esse.
II.
trans.
1.
spiesznie, prędko coś wykonywać, spieszyć się do czegoś; celeriter (prompte) aliquid conficere, tractare.
N.
litteras
StPPP X p. 43 (saec. XV in.) : si littera f-atur, conclusio obmittitur, si hostiliter scribitur, faciliter conclusio obmittitur.
2.
przyspieszać coś;
accelerare.
N.
calamum ad aliquid :
DECIUS p. 4 : qui de Bohemis scripturus ... nugis omissis ad ea, que memorabilia traduntur, f-re calamum.Glossa Pol.
RFil XXIV p. 384 (a. 1472) : «rychlic» f-re.
3.
(sq.
inf.
)
bardzo się
starać, usilnie chcieć coś zrobić; studere,
cupere aliquid
facere.