- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- L.
- A.
- N.
- K.
gotowość; animus
paratus, promptus,
studium, voluntas.
Praec.
in locut.
1. in procinctu
a.
w gotowości (do czegoś), w momencie rozpoczynania
czegoś; in ipso momento alicuius rei
incipiendae, in promptu.
Dicitur
abs. vel addito gen. , v. gr.
irrumpendi
(regnum:
IurMas II
p. 177, a.
1522)
, itineris (
AAlex
p. 32,
a. 1501
et saepius).
N.
hendyadim
in procinctu et itinere:
Tom. V
p. 291, a.
1520)
, recedendi (
CodVit
p. 872, a.
1429)
, veniendi (
PETR. WYSZ Spec.
p. 191
),
viae (
KodMp II
p. 167, a.
1287
et saepius).
b.
sensu strictiore:w gotowości bojowej; animo ad
arma prompto.
N.
testamentum
testament żołnierski;
testamentum a milite pugnaturo factum
ArPrawn VII p. 167 (a. 1566) : testamentum ... militare in p-u ... coram paucioribus, quam tribus testibus ... condi potest.Ad rem cf. Dąbkowski, Prawo prywatne II p. 91.
Constr.
a.
sq.
gen.
b.
sq.
ad :
Tom. XIV p. 578 (a. 1532) : voluntas ... mea ... in p-u stat ad omne ... obsequium.Cf. 2. PRAECINCTUS I.
2.
procinctum movere
wyruszyć
zbrojnie; expeditionem facere, arma capere
DŁUG. Hist. II p. 50(= III p. 62 ed.nov.): Fridericus contra Polonos p-um movens, cum maximis copiis ad ... Odram ... penetravit.