[PRIMITIALIS]
s.
PRIMICIALIS,
-e
(primitiae)
- Dc.
- K.
zadany pierwszy, tj. przez
wszczynającego bójkę;
primus illatus. i. ab eo, qui rixam
provocavit
TPaw IV p. 115 (a. 1405) : conquestus est super Martinum ... quod ei vulnus dedit p-em (sic ), quam ministerialis recognovit (cf. ib. infra ).