- F.
- Th.
- S.
- Dc.
- NGl.
- B.
- A.
[
superl.
miserabillimus :
MPH I (Thietmar)
p. 313
:
quod miserabillimum fuit, imago crucifixi truncata est.
]
I.
pożałowania godny, opłakany, budzący współczucie, bardzo
nieszczęśliwy; miserandus, lugendus, dolendus, misericordia
dignus.
Opp.
miser (
KADŁUB.
p. 151
)
et miserandus (
DŁUG.
Hist. I p. 399 = II
p. 165
ed. nov.
;
ib. II p. 526 = = IV
p. 284
ed. nov.).
N.
persona
(człowiek) upośledzony przez los, chory, cierpiący
(
KodKKr I
p. 187, a.
1329
;
KodMp IV
p. 49, a.
1394
et vulgo)
explicat
GLcerv p. 638 : m-es personae illae dicuntur, quorum iniuria a fortioribus illata naturaliter nos mouet ad commiserationem, quales sunt senes decrepiti, valetudinarij, morbo diuturno fatigati, etiam si sic (i. alioquin ) sunt diuites, viduae et religiosi inter m-es personas computantur «nędzni ludzie».
N.
locut.
miserabile dictu (est,
saec.
XV—XVI) żal
powiedzieć.
II.
skarżący się, smutny, żałosny; miserationem exprimens,
querulus, flebilis (saec. XVI).
Glossa
Pol.
RFil XXIV p. 69 (a. 1415) : m-ia «bolesscziue dzivi».