- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- L.
- A.
- H.
- N.
- K.
- O.
I.
propr. (de rebus)
część ciała, członek,(pl. ) ciało
(całe); corporis pars,(pl. ) corpus ipsum.
Praec.
1.
extrema. Additur
principale (
CodEp III
p. 115, a.
1461
;
IurMas III
p. 199, a.
1536)
.
Glossa
Pol.
RFil XXIII p. 304 (saec. XV) : m-a pannis involuta virgo alligat «sklanczienie, czlonky, stawy».In sermone iur. dicitur crimen de membro (opp. de capite: KodWp I p. 130, a. 1233 et saepius), membri mutilatio ( KodPol I p. 109, a. 1279 ; KodWp II p. 20, a. 1289 et saepius); item truncatio: GALL p. 53,4).
2.
organ płciowy (męski lub żeński); partes
genitales (tam viriles quam
muliebres).
Dicitur
gignitivum (
GŁOG. Phys. fol. A IIIa)
, inhonestum (
AKap Sąd III
p. 274, a.
1500)
, pudendum (
SSrSil I
p. 214, a.
1482)
, secretum (
MATTH. OpTheol
p. 268
),
item virile (
AKapSąd III
p. 233, a.
1431
;
ib. II
p. 549, a.
1444
;et vulgo).
Constr.
a.
abs.
b.
sq.
gen.
(v.
gr. oculorum, pedum).
II.
transl.
A.
(de hominibus) człowiek jako członek jakiegoś
grona; alicuius societatis pars,
socius.
Praec.
1. familiae.
2.
eccl.
t. t.
a. Christi (Domini:
KodWp I
p. 34, a.
1187-1193
;
DŁUG. Op.
p. 207
;et saepius), corporis mystici (
Tom.
XVI
p. 685,
a. 1534),
Ecclesiae (
KodMp I
p. 8,
a. 1192
;
ib. II
p. 120,
a. 1262
et saepius), Spiritus Sancti (
JAC. PAR.
RefEccl
p. 15
)
; item ordinis monachorum (
Lites I
p. 86, a.
1339).
b. diaboli (
Dogiel V
p. 24, a.
1300
;
HESSE Matth.
II
p. 203
et saepius; eodem sensu antiqui hostis:
KodKrak
p. 540,
a. 1428
;
ib.
p. 576,
a. 1455
;et vulgo).
3. patriae, regni
sim. (
KodKrak
p. 540,
a. 1428
;
ib.
p. 576, a.
1455
;et vulgo).
4.
universitatis
studiorum
KrMU p. 134 (a. 1429) : magistrum Nicolaum Goltberg, decorem corporis nostri, electum m-um universitatis nostre.
5.
in iudicio
a.
członek kolegium sędziowskiego; collegii iudicum particeps
AGZ XVIII p. 392 (a. 1498) : camerarius ... est iudicii (ed. -o) m-um et iudicare debet.
b.
strona występująca w sądzie; de parte
coram iudicibus agente
AKapSąd II p. 30 (a. 1417) : ad proposicionis Mathie primum m-um respondit confitendo se habuisse bovem ipsius laici.
Ib. p. 471 (a. 1421) : trahitis ipsum ad ius spirituale pro L marcis, existentes solus m-um seculare.
B.
de
abstr.
I.
człon, część; alicuius rei pars:
praec.
1.
Punkt, paragraf, artykuł;
particula, paragraphus,
caput
NIC. BŁ. Serm. I p. 374 : per hoc patet primum m-um nostri thematis.
Ib. II p. 42 : de aliis non prosequar m-is, quia istud potest sufficere pro presenti.
Theiner II p. 121 (a. 1459) : faciendi ... unum vel plura ... publica documenta cum m-is et capitulis opportunis ... concedimus ... facultatem.
Tom. I p. 91 (a. 1510) : legatio dominationis vestre ... tria continebat m-a.
2.
log. et gram.
logiczno-gramatyczny człon zdania; enuntiati
pars, colon
GIEŁCZ. fol. A IIIb : antecedens probatur, quia eius m-a coincidunt.
BYSTRZ. AnalPost fol. 1 IIIb : omne suppositum divisi incidat in m-a divisionis.
AEG. Th. fol. A IIIb : diuisio habebat duo m-a, vbi primum dicebat quoddam esse purum, aliud vero esse impurum.Ita saepius.
Dicitur etiam
diffiniens (
GŁOG. Alex. II fol. M IVb)
, dividens (
WROCŁ. Dial. fol. A VIb).
3.
mus. jeden z
członów ręki muzycznej
(Gwidona); manus musicae (cf.
supra 116,11sqq.
SZYDL. p. 15 : supprema pars ... digitti vertex vel caput appellatur, infima vero pars vocatur radix seu primum m-um, locus vero sub vertice situatus dicitur collum seu tercium m-um.