- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- A.
- N.
I.
de tempore
1.
a.
(spectat ad homines) długowieczny; diu vivens (saec. XV—XVI).
Constr.
abs. vel sq. abl. limit.
b.
(spectat ad res) długotrwały, długi;
diuturnus, longus.
Locut.
adv.
in longaevum
na długie lata; in
longum tempus
AKapSąd II p. 13 (a. 1415) : Deus vos conservare dignetur incolumen ... in 1-um (cf. *Dogiel IV p. 160, a. 1456).
N.
iur.
dies
termin sześciotygodniowy, a zwłaszcza ostatni dzień tego
terminu;
dicitur de sex hebdomadum spatio, imprimis
de postremo eius
die
StPPP XI p. 257 (a. 1472) : si ego non possum eundem hominem habere in iudicio, posset hoc esse ad 1-um diem, alias «na dluszy czasz»; ius decrevit, quod lucratus est ad 1-um diem.Cf. LONGINQUUS II 2.
2.
a.
(spectat ad
homines) sędziwy, bardzo stary; senex,
grandior natu (saec. XVI).
b.
(spectat ad res) dawny, stary; priscus,
antiquus (saec. XVI).
II.
(de loco) długi, duży;
longus, magnus
DŁUG. Op. p. 161 : physici ... consulebant globos oculares sic insolito more et 1-a distantia a situ suo dependentes rescindendos.