- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- N.
I.
ten, kto głosi czyjąś chwałę, chwalca; qui aliquem laudibus
effert (saec. XVI).
II.
iur. sędzia
polubowny; arbiter
DokKKr I p. 46 (a. 1329) : arbitri, arbitratores, l-es, diffinitores seu amicabiles compositores ... communiter electi.
KodKKr I p. 285 (a. 1361) : in nos voluntarie ... compremiserunt tamquam in arbitrum, compromissarium, arbitratorem, l-em, diffinitorem seu amicabilem compositorem.