Ogólne
Pełne hasło
Więcej

INTERIMO

Gramatyka
  • Formyinterimo, interemptus
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana -ere, -emi, -emptum -i
  • Część mowyrzeczownik
  • Rodzajmęski
Znaczenia
  • I.
    • 1. (e medio) tollere, adimere
    • 2. delere, exstinguere, destruere, eradicare,
  • II. interficere, occidere, e vivis tollere.

Pełne hasło

INTERIMO, -ere, -emi, -emptum
  • F.
  • Th.
  • Bl.
  • S.
  • A.
  • L.
[3. pl. ind. perf. act. interimerunt : MPH II p. 850 (a. 1341) : vermes ... suo morsu multos homines interimerunt. AAlex p. 125 (a. 1502) : tricentos ... interimerunt. MIECH. Chr. p. 62 : suspensos ... iactu sagittarum interimerunt. Ita saepius. 3. sg. fut. II act. interimerit: AGZ III p. 181 (a. 1423) : si ... proprius incola ... proprium incolam occiderit et interimerit etc.
Ita saepius. Cf. Th. VII 1, 2205, 63. part. perf. interemtus infra 863,12. Cf. Th. VI11, 2205, 64 sq. ]
I. res
1. usunąć, zabrać, odjąć; (e medio) tollere, adimere, v. gr. genus, speciem; item discrimina (discordiarum: KodKKr I p. 121, a. 1286).
N. locut.
viam alicui napaść kogoś na drodze publicznej; violentiam alicui in via publica inferre
ArPrawn X p. 292 (a. 1409) : Petrus ... proposuit contra Jacussium ... quod sibi viam i-isset alias «zaszadl» et in eadem via libera regali ipsum interficere voluit.
2. zniszczyć do szczętu, zniweczyć; delere, exstinguere, destruere, eradicare, v. gr. haereses ( GŁOG. Alex. II fol. r IIIb) , negotia (per materiam discordiae: KodWp I p. 387, a. 1269) , opus (incohatum: CodEp I 2, p. 52, a. 1448).
Praec.
log. obalić; refutare, redarguere
BYSTRZ. Top. fol. z VIIa : in prima particula proponit quinque defectus siue modos i-ndi diffinitionem ( ib. infra: i-itur bonitas diffinitionis).
Ib. fol. z VIIIb : arguitur contra considerationes positas ... ad i-ndam diffinitionem ex superfluitate.
STOB. Intr. fol. b 5b : posset ... esse responsio i-ndo illam propositionem.
Ita saepius. Simili sensu hypothesim ( BYSTRZ. AnalPr fol. n IVa) , problemata (opp. construere id. Top. fol. v VIb ).
Additur
universaliter ( ib. ).
II. (homines) zabić, zamordować, zgładzić; interficere, occidere, e vivis tollere.
Additur
se invicem ( ChrMP p. 542 = p. 69 Kürb. ). Pass. zginąć, przepaść; interire, perire, perimi. Part. perf. loco subst. interemptus,, -i m. zabity, zamordowany; interfectus, occisus
CodEp II p. 268 (a. 1431) : pro ipsis i-tis et captivis.
ArPrawn V p. 103 (a. 1440) : super proximiores consanguineos Iudei i-ti.
Ita saepius.
N. iur. t. t.
caput interemptum głowa człowieka zabitego, (stąd także) zabójstwo; caput hominis interfecti, (inde etiam) interemptio, interfectio, homicidium
APozn I p. 261 (a. 1457) : fideiusserunt ... pro Nicolao ... solvere viginti ... marcas pro capite i-to pueri.
ZabDziej I p. 180 (a. 1521) : volens reservare ... pecunias pro capite interemto.
MatRef p. 15 (a. 1568) : est eis ostensum ... caput occisum et i-tum ... canonci.
Ita saepius. Cf. INTERFICIO supra 856,21 sqq.
Constr. :
indicatur instrumentum (modus) a . sq. abl. b. sq. adv. vel locut. adv. Indicatur ubi sq. in c. abl.
AKapSąd I p. 121 (a. 1474) : kmethonem i-emit in villa.
Ita saepius.
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)