- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- L.
- A.
- H.
- N.
I.
1.
nasilenie, usilność;
contentio, studium,
v.
gr. curae pastoralis officii (
DokPaul
p. 157,
a. 1423)
, sollicitudinis (
LibProm p. XXXVI, a.
1406).
2.
voluntatis
et
abs.
:
zamysł, zamierzenie;
intentio, consilium
CodVit p. 76 (a. 1401) : Cruci feri iuxta ipsorum voluntatis i-um adversum nos vi cupiunt minus iuste usum proprium optinere.
ARect I p. 704 (a. 1527) : domunculam ... reficere ... prout proposuerat et i-um habebat.Cf. Th. VII 1, 2124, 42 sqq.
N.
constr. sq.
super:
CodVit p. 404 (a. 1418) : i-um et voluntatem ... regis ... super dispositionibus omnium tractatuum ... describere.
AAlex p. 358 (a. 1503) : rex poterit ipsi vaivodae suum i-um super his differentiis ... significare.
II.
1.
prośba, petycja, postulat; petitio, postulatio
Dok SZKr p. 89 (a. 1399) : se nobilem ... appelavit volens fidedignum i-um suum testibus ... approbare.
ConcPol X p. 436 (a. 1446) : cedulam papiream i-um capituli continentem.
2.
causae
et
abs.
:
roszczenia sądowe, wytoczenie sprawy przed sądem;
iuris vindicatio, lis ad iudicem delata
DokImbr p. 100 (a. 1396) : visa ... non prpsecutione i-us cause ipsorum kmethonum.
ArPrawn X p. 251 (a. 1408) : Anna ... uxor Martini debet testes ducere ... et suum i-um docere et approbare ... contra Annam uxorem Petri ... pro advocacia in Mszana.Cf. INTENTIO II B 2.
III.
wzgląd (na coś); respectus,
ratio alicuius rei habita
Ztschr. XXVII p. 320 (a. 1358) : prefate communtacioni ... velitis nostri amoris i-u consentire (nisi leg. intuitu, sed. cf. INTENTIO II A 1).