- F.
- Th.
- Bl.
- Dc.
- B.
I.
1.
brak czucia (zmysłowego);
status eius, qui sensu
caret.
Additur sensu
(
NIC. BŁ. Serm. II
p. 50
).
2.
mentis
otępienie, tępota (umysłu); hebetudo
NIC. BŁ. Serm. I p. 166 : carnales ... per i-em mentis non agnoscunt vitium esse culpabile.Cf. Th. VII 1,1861,48 sqq.
II.
nieodczuwalność,
niedostrzegalność; condicio rei, quae
sensibus percipi non
potest
VITELO Opt. p. 151 : portio communis sectionis basium dictarum piramidum uidetur quasi duobus arcubus contenta propter i-em inaequalitatis, maxime cum a remotiori spatio fit uisio.