- B.
- L.
phil. niezdolność
udzielania komuś innemu, stawania się udziałem wielu; natura eius rei, quae pluribus communis esse nequit
GIEŁCZ. fol. B IIIb : nunquam dantur duo individua eiusdem rationis precise ... sicut nec due species et propter istam i-em nature etiam termini dicuntur singulares.
WROCŁ. EpitConcl fol. e IIIa : nomen persona significat ... primo ... illam i-em, que formaliter est eiusmodi: vnde persona dicit (i. dicitur? ) quasi pro se vna.