- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- L.
- N.
- K.
początek;
initium, exordium
1.
temporaliter.
Additur
primaeva :
KsgKaz p. 525 (a. 1400) : Iacobus ... recognovit ... quod causa amicitie et dilectionis dedisset cameram pannicidarum primaeve i-is pro Laurentio.Abundat in locut. principium incohationis ( ArLit I p. 10, a. 1421).
Praec.
phil.
ExPhys fol. e VIIIb : manifestum est in grano frumenti formam frumenti esse inchoatam, sed negat philosophus istas i-es in materia prima.
GOST. Th. fol. b Ia : eternum ... nec extrinsece nec intrinsece terminum habet i-is et illud penitus eternum est.
GŁOG. Alex. I fol. T IIa : verba inchoatiua et meditatiua carent preterito perfecto ... et ratio, quare inchoatiua carent preterito perfecto, est quia i-o est sine preteritione.
Additur
gen.
STOB. Aret. fol. g IIIa : temperantia acquiritur ex longa abstinencia ab inordinatis voluptatibus ... sed antequam habitus temperancie generetur ex tali abstinencia, precedit continentia velut quidam gradus imperfectus seu i-o temperancie.
2.
localiter
AGZ II p. 147 (a. 1456) : quod quidem pratum ... sue i-is et situacionis habet et continet principy exordium primo et principaliter a riibo saliceo.
Item
concr.
i. q. fons
KodMp IV p. 184 (a. 1420) : granicie ... ville ab i-e fluuij Borowa ad angulum Monachi. Ib. infra ad i-em predicti fluuij Borowa wlgariter «do wyrzchowine».