- F.
- Th.
- Bl.
- S.
[comp.
immensior :
KADŁUB.
p. 127
:
flabris concitari flamma
inmensior didicit.
MARTIN. OP. Serm.
p. 406
:
quo firmamento celum empyreum et multo immensius et multo excelsius est.
DŁUG.
in
CodEp I 2,
p. 236 (a.
1466)
:
si paululum ventus immensior
adiuvisset.
Cf. Th.
VII 1,451,57.]
I.
niezmierzony, bezgraniczny, nieskończony; qui modum solitum
excedit, immoderatus, infinitus
a.
de Deo. Glossa
Pol.
RFil XXIII p. 308 (saec. XV med.) : i-e celi Conditor «nyerozmierzoni».
b.
de
abstr.
,
v.
gr. calamitas (
ArHist X
p. 154, a.
1527)
, honor (
KodPol I
p. 357, a.
1501)
, preces (
AGZ VI
p. 1, a.
1386)
, virtus (
IANIC.
p. 16, v. 79
), cett.
c.
de
concr.
,
v.
gr. iter (
ArPrawn I
p. 223, saec. XV
in.in)
, opes (
HUSSOW.
p. 64,
v. 678),
pelagus (
IO. VISL.
p. 177, v. 90
).
Abs. loco
subst.
immensum,,
-i
n.
bezmiar (wszechświata); universum (saec.
XVI).
N.
locut.
α.
in immensum
do najwyższego stopnia; magnopere, valde, admodum (saec. XV—XVI).
β.
immensum est
(sq.
inf. ) jest
rzeczą ponad sily; supra vires
est (saec. XVI). Occ. niezliczony;
innumerabilis
Tom. VII p. 350 (a. 1525) : i-a negotia ... maiestatem suam distinebant (cf. Th. VII 1,452,38 sqq. ).
II.
silny, gwałtowny; vehemens,
validus, v.
gr.
flamma cf.
,
ventus cf.
,
, clangor (
DŁUG. Hist. IV
p. 366
)
, odor (
id. Op.
p. 73
).