- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- A.
I.
propr.
1.
deszcz (zwł. gwałtowny), ulewa, nawałnica; pluvia
vehemens, tempestas nimbosa.
Explicat
GŁOG. Alex. I fol. D IVb : y-er est quedam pluvia impetuosa.
Dicitur
supernus (
DŁUG.
Hist. I p. 15= I
p. 78
ed. nov.).
Distinguitur
pluviarum (
CodEp I 2,
p. 161, a.
1455
; pluvialis:
DŁUG. Hist. V
p. 452
)
, grandinum (
ArPrawn V
p. 502, saec.
XV ex.ex,
cf. Th.
VII 1,422,61), ), nivosus (
DŁUG. Hist. III
p. 248
).
Simili sensu
imbrium impetus (
AKap
p. 51, a.
1539).
Occ.
in imagine de
abstr.
temptationum :
VAdAnt p. 25, 5 : cessante ... temptationum i-e, in novam messem uirtutum floruit.
2.
woda (zwł. deszczowa lub z roztopionego śniegu), wilgoć; aqua pluvia, umor
(saec. XV).
II.
meton.
1.
ulewa, potok, strumień (łez, krwi); effusio (lacrimarum,
san
guinis).
N.
locut.
lacrimarum (-osis) imbribus effluere (
KADŁUB.
p. 52
)
, perfundi (
VKyng
p. 719
),
item (imagine latius
transl.
) poenitentiae
et contritionis imbre se diluere (
DŁUG. Op.
p. 292
).
2.
nawałnica, deszcz (pocisków);
impetus, v.
gr. sagittarum.
N.
carneus (de corporum a bisonte discerptorum fragmentis)
HUSSOW. p. 31, v. 595 : i-er carneus in ventos, sanguinis horror abit.