- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- L.
I.
ukształtowany, posiadający kształt (materialny), pewną
określoną formę; qui figuram aliquam habet, forma
praeditus.
Additur
ad alicuius similitudinem (
DŁUG. Op.
p. 295
).
N. in imagine de
transfigurati Christi
gloria
upostaciowany;
personatus
AH XXXVII p. 23, v. 4 b (saec. XV ex.) : non vacat mysterio tanto cum imperio gloria demonstrata; nam est in mortalibus Domino fidelibus gloria f-a.
II.
(saec.
XV—XVI)
1.
rhet.
t. t. ozdobiony zwrotami retorycznymi, wyrażony za pomocą figur
retorycznych; per figuram (-as) sententiae vel verborum prolatus, figuris dicendi
exornatus.
2.
symboliczny, alegoryczny, zawierający alegorię; symbolicus,
allegorigus,
typicus.
3.
zmyślony, urojony, nierealny, fantastyczny;
commenticius, falsus, vanus (de somnio, specie in somnio visa).
III.
mus.
t. t.
(cantus musica)
figuralny, wielogłosowy, urozmaicony melodycznie;
modulatus, figuris
mus. ornatus, artificiosus
Tom. XIII p. 37 (a. 1531) : aliquid de cantu f-o, quo capella ... caesaris ... Ferdinandi abundat.
KROMER MusEl fol. B Ia : ea musica ... duplex est: plana, quam et choralem uocant, quae uniformibus aequabilibusque notulis constat; f-a quae et mensuralis dicitur, quae dispares et figura et potestate notulas non complectitur.
Id. MusFig fol. F IIa: cantum f-um modulaturo.Et ib. infra huc adde gradus, puncta, tactus et proportiones, quibus f-a musica constat. Ita saepius. Cf. FIGURALIS III FIGURATIVUS III.