- F.
- Th. (rec.),
- Bl.
- S.
- B.
- BJ.
- A.
- N.
I.
1.
propr. zmieszanie,
połączenie; confusio, permixtio, coniunctio.
N.
glossam
Pol.
RFil XXXIII p. 153 (saec. XV) : c-e ... «myessąnyą».N.
α.
theol.
ConcPol IV p. 188 (a. 1436) : assumpsit enim Deus carnem non passus c-em nec divisionem naturae.Cf. Th. III 1914, 66 sq.
β.
iur.
sanguinis :
ArPrawn VII p. 138 (a. 1566) : ne c-o Sanguinis subsequatur, mulierem post mortem mariti intra sex menses alteri ... nubere prohibemus.Ad rem cf. P. Dąbkowski, Prawo prywatne polskie I p. 378.
γ.
in imagine
voluntatis
obustronna zgoda;
concordia, consensio
TPaw III p. 483 (a. 1400) : capitaneus ... cum c-e voluntatis nobilis Przosne ... et kmethonum ... interposuit vadium.
2.
transl.
zaburzenie, zamieszanie,
niepokój; perturbatio, permixtio
ALBERT. p. 25 : ratione motus diversi accideret scissio sphaerarum et c-o vacui.
NIC. BŁ. Serm. I p. 291 : dolor ... pro peccatis ... dicitur contritio ... et non aliter scilicet ... contractio ... conuulsio, c-o (ed. commixto).
II.
współżycie,
obcowanie płciowe; viri et feminae
contubernium,
concubitus.
Additur
carnalis (
MARTIN. OP. Marg.
fol. 8b
et saepissime), corporalis (
SACR. Elucid.
fol. 31
a)
, libidinis (
RRud
p. 25
)
, viri (
PEREGR.
fol. 89a
)
, maris ac feminae (
KsgPszcz
p. 59
),
cf. Th.
III 1915,53
sq.
N. locut.
commixtionem cum aliquo habere (
ZabDziej II
p. 336, a.
1486).
III.
confunditur cum voce
comissatio
ucztowanie, biesiada
RFil XXXIII p. 153 (a. 1471) : a c-e «od godowanyą».