- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- L.
- A.
- W.
[inf.
prurere, cf.
infra 14.]
I.
propr. świerzbieć,
swędzić;
prurigine affici (saec.
XV-XVI).
Glossa
Pol.
GŁOG. Alex. I fol. T IVa : p-o, -is, prurere ... «drapicz».In imagine
a.
de
auribus
in
locut.
auribus prurire ( e Vlg. 2. Tim. 4,3)
mieć uszy chciwe pochlebstw; aures cupidas
blandimentis praebere, blandimenta avide
auscultare.
Item nude ponitur
DŁUG. Hist. III p. 592 (= VII p. 42 ed.nov.) : magistrorum inflatorum et doctorum p-ncium et plus, quam oportet, sapere enitencium.
Simili sensu
aures pruriunt :
DŁUG. Op. p. 264 : mendacibus ... et confictis criminationibus ... officialium ... credulas et p-ntes ... implebant aures.
Id. Hist. I p. 403 (= II p. 168 ed.nov.): quas simultates assentatorum, quibus aures principum continue p-unt promovebat assercio.
Inde etiam
auris pruriendus
(sic)
HESSE Matth. V p. 322,5 : ieiunet ergo oculus a curiosis aspectibus ... ieiunet auris p-ndus a fabulis et rumoribus.
b.
de
lingua
język kogoś
świerzbi, tj. ma ochotę dużo mówić; de homine garrulo
FormJ p. 29 : obmutescat lingwarum pncium contumeliosa garulositas.
II.
transl. płonąć
ochotą do czegoś, żądzą;
cupidine alicuius rei, libidine flagrare (saec. XV-XVI).
Constr.
sq.
abl.