- F.
- Th.
- S.
I.
czyn haniebny, niegodziwość, występek; facinus,
crimen, scelus.
II.
1.
propr. hańba,wstyd,
plama na honorze, ujma,
niesława; dedecus, ignominia,
infamia.
Praec.
ignobilitatis
nagana szlachectwa;
actus aliquem nobilem esse
negandi
StPPP VII p. 471 (a. 1492) : audiens id in p-o degeneracionis auite nobilitatis apud plebem sibi dari.
ArPrawn VII p. 54 (a. 1566) : si nobili ab ignobili p-um ignobilitatis obiectum fuerit.Glossa Pol.
GLcerv p. 694 : p-um, flagitium et dedecus pro crimine, vt adulteria, stupra, p-a sunt, «hanba».
2.
meton. bezwstydnik;
homo impudens
ZabDziej II p. 468 (a. 1488) : tu quid sis p-um, alias «warchol», demon, calumpniator, qui vendis tuam linguam sicut meretrices carnem.
III.
zniewaga, obelga, przygana (zwł. słowna); opprobrium,
contumelia, convicium, praec.
verbis illatum.
Per abundantiam
contumeliosum
(
*KodKKrI
p. 114, a.
1283).
Glossa
Pol.
GLcerv p. 694 : p-um ... capitur saepe pro conuitio «sromota».
Constr.
sq.
in c.
acc.