Ogólne
Pełne hasło
Więcej

PRAETEXTUS

Gramatyka
  • Formypraetextus, pretextus
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana abl. -u
  • Część mowyrzeczownik
  • Rodzaj
Znaczenia
  • I. pozór, pretekst
  • II. powód

Pełne hasło

PRAETEXTUS s. PRETEXTUS, abl. -u m.
  • F.
  • Th.
  • Bl.
  • S.
  • Dc.
  • N.
  • K.
I. pozór, pretekst; causa simulata, obtentus. Non occurrit nisi in iunctura (sub) praetextu alicuius rei.
II. powód; causa
AGZ I p. 30 (a. 1464) : plurima gravamina et molestias eisdem praeter jus et p-um infligendo.
Praec. in locut. alicuius rei
praetextu z powodu, z tytułu, z racji; (alicuius rei) causa, titulo, ratione
KodMp II p. 34 (a. 1227) : utilia negocia ... plerunque longi p-u temporis a memoria hominum elabuntur.
Ib. p. 80 (a. 1249) : p-u subuencionis ... quam ... fecistis nullum uobis ... in posterum preiudicium generetur.
Ita vulgo.
N. sq. gen. personae:
KodKWil p. 627 (a. 1502) : ne ... privilegium ... fundationis ... p-u seu occasione meorum successorum valeat violari.
Tom. III p. 74 (a. 1514) : indebita ambitiosorum aucupia cujuscunque persone p-u et auctoritate facta.
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)