Ogólne
Pełne hasło
Więcej

PRAEFECTUS

Gramatyka
  • Formypraefectus, prefectus
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana -i
  • Część mowyrzeczownik
  • Rodzajmęski
Znaczenia
  • I. zwierzchnik, przełożony, naczelnik, kierownik, zarządca, urzędnik sprawujący nad czymś zarząd, namiestnik
  • II. milit. milit. dowódca wojskowy, komendant, naczelnik

Pełne hasło

PRAEFECTUS s. PREFECTUS, -i m.
  • F
  • Th
  • Bl.
  • S.
  • Dc.
  • B.
  • L.
  • A.
  • H.
  • Ha.
  • N.
  • O.
I. zwierzchnik, przełożony, naczelnik, kierownik, zarządca, urzędnik sprawujący nad czymś zarząd, namiestnik; praepositus, praelatus, director, ductor, moderator, gubernator, administrator, rector. Glossa Pol.
GLb p. 81 : p-us «starszy, stharosta».
GLcerv p. 688 : p-us vrbis est, cui a rege comissa est urbis administratio, qui et capitaneus dicitur, «starosta».
Distinguitur addito gen. , v. gr.
aerarii, aggerum, annonae, classis, coquinae, cubiculi regii, curiarum (cf. TIVONIUS) exactionum excubiarum eccle siae (de episcopo), famulorum, Iudaeorum, montanorum, oppidi, pagorum (cf. TIVONIUS) pecu niae piscaturae rei monetariae salinarum stabuli terrarum urbis vini zupparum sim., cf. s. v. v.
II. milit. dowódca wojskowy, komendant, naczelnik; praepositus militibus, ductor, dux. Glossa Pol.
CorpJP IV p. 134 (a. 1525) : p-us alias «porucznik» gentium ... sub sua administratione centum equites habuerit.
Tom. IX p. 71 (a. 1527) : eligemus ... p-os militum ... «poruczniki».
Constr. ad I-II
a. abs. b. sq. gen. c. sq. dat. d. sq. in c. abl.
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)