- G.
- Dc.
- B.
- L.
- N.
- K.
I.
propr.
(de concr.)
1.
fałda, plisa; sinus, ruga
(vestium) \
ChrMp p. 5 : «huba» in Slawonico p-a seu ruga vestium dicitur.
PEREGR. fol. x VIa : quem ille lachrimabiliter capiens per p-am ... rogabat ... non recede.Ita saepius. Glossa Pol.
GLb p. 78 : p-a «ffald».
2.
szew; sutura
GLt p. 27 : p-a «sew», «szew».
3.
zagięty brzeg strony dokumentu, przeznaczony
zazwyczaj na umieszczenie
pieczęci; chartae litterarum pars infracta, qua sigillum imprimi
solebat
KodUJ I p. 51 (a. 1445) : literae sub p-a ab inferiori parte subscriptae erant.
Theiner II p. 194 (a. 1484) : quittantia ... signata est in sinistro cornu inferioris partis p-ae.
4.
część drewnianego obwodu koła u wozu,
tzw. dzwono; pars
canthi i. ligni incurvi, quo rota currus cingitur
ArPrawn VIII p. 62 (a. 1396) : Iacussius ... de clenodio suo dicto Osoria: signum rotam sine p-a et crux in ea.
II.
meton. rysa, skaza; macula
NIC. BŁ. Serm. I p. 112 : debet esse ... simplicitas sine p-a vanae intentionis, sine ruga falsae operationis.
HESSE Matth. III A p. 148,27: simplex ... intentio sine p-a erroris, simulationis et adulationis.Ita saepius.