- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- L.
- A.
- N.
[comp.
peculiarior :
CodVit
p. 1018
(a. 1416)
:
populus peculiarior Deo.
DŁUG. Hist. I
p. 7 (= I
p. 71
ed.nov.)
:
familiarior peculiariorque habitandi et ... iura subditis reddendi usus esse consueverat.
cf.
Th . X 1, 922,69
sq.
et
magis peculiarior
ib. III p. 156 (= V
p. 175
ed.nov.)
:
cui ... magis peculiari
afficiebatur charitate.]
I.
propr.
własny, stanowiący własność
prywatną; proprius,
privatus.
Π.
transl.
1.
właściwy, charakterystyczny, osobny, specjalny;
proprius, praecipuus, singularis.
2.
szczególny, nadzwyczajny; singularis, extraordinarius.
N.
locut.
peculiari re
specjalnie;
specialiter
DŁUG. Op.
p. 94
:
optimates Polonici p-i re illius patrocinio prosperari, adiuvari et dirigi
deposcunt.