- Dc.
- L.
- O.
I.
phil.
t.t. zdolność przyporządkowania się, ukierunkowania ku czemuś; facultas, qua quid ad
aliquid destinari potest
HESSE Matth. IV p. 233 : Deus vult [omnes salvos fieri (cf. Vlg. 7. Tim. 2,4]) voluntate antecedente, quae respicit solam o-em naturae in finem.
BYSTRZ. Log. fol. k IVa : universale potest considerari sub ratione o-is, videlicet in quantum est ordinabile omnino supra vel omnino sub vel sub et supra.
Ib. infra o-as est ratio accidentalis et respectiua.
II.
stosowność,odpowiedniość;
convenientia, aptitudo
SCARB. Sap. I p. 107 : distincta sit verborum o-as pro qualitate et capacitate auditorum; praedicator attendat quid loquatur, cui loquatur, quando loquatur.
NIC. BŁ. Serm. I p. 402 : de forma et modo orationis est sciendum, quod ... debet esse o-as petitionis, petendo quod est necessarium.