Ogólne
Pełne hasło
Więcej

OFFICIALATUS

Gramatyka
  • Formyofficialatus, officialiatus, officiolatus
  • Etymologia officialis s. v. officiolatus
  • Odmiana -us
  • Część mowyrzeczownik
  • Rodzajmęski
Znaczenia
  • I. eccl. eccl. t. t. godność oficjała, zastępcy biskupa w sprawowaniu jurysdykcji
  • II. urząd,godność

Pełne hasło

OFFICIALATUS s. OFFICIALIATUS s. OFFICIOLATUS, -us m. (officialis)
  • S.
  • Dc.
  • L.
  • H.
  • K.
(s. v. officiolatus)
I. eccl. t. t. godność oficjała, zastępcy biskupa w sprawowaniu jurysdykcji; officialis (cf. s. v. III 1)munus atque officium
CodSil I p. 17 (a. 1284) : nostri o-us sigilli munimine hanc litteram fecimus communiri (dicit officialis episcopi Wratislaviensis ).
DyplMog p. 31 (a. 1286) : praesens instrumentum sententiae sigillo o-us Cracoviae ... communitum.
Ita passim saec. XIV-XVI.
N. locut.
officialatus officium ( KodWp VII p. 47, a. 1402 et saepius). Additur adi. loci, v. gr. Cracoviensis ( DŁUG. Reg. II p. 282, a. 1455 et saepius), Wladislaviensis ( AKapSąd III p. 218, a. 1422 et saepius),Wratislaviensis ( CodSil IV p. 158, a. 1426).
II. urząd,godność; munus, magistratus
AGZ XVIII p. 505 (a. 1490) : ille protunc capitaneatui Premisliensi presidebit et o-um (ed. officiatum) capitaneatus exercebit.
*Tom. III p. 298 (a. 1514) : dominus Quinqueecclesiensis episcopusordinavit o-um banatus regnorum Slavoniae et Croatiae domino palatino, ut ... ipse ipsis duobus regnis presit et imperet.
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)