- F.
- Th. (rec.),
- Bl.
- Dc.
- N.
- K.
I.
wyjście naprzeciw, spotkanie;
obviamitio, occursus
MARTIN. OP. Serm. p. 289 nlb. : dies vero hypapanti, id est o-is dicitur, quia in eo Symeon ... Domino obuiauit.
KrMU p. 93 (saec. XV in.in) : ex quadam o-e ... in gradu sue habitationis (ed. -e) cum una muliere.
ArLit I p. 108 (a. 1476) : studentes ... magistris ... in o-bus reverentiam exhibeant.Ita saepius.
N. abstr.
nadejście;
adventus
ArPrawn I p. 250 (saec. XV) : suscipiendo citissime o-is dictarum solemnitatum carnisprivii epilogo.Occ. constr. sq. cum, cf.
II.
log.
t.t. umiejętność dyskutowania, dysputa; disputandi actus
vel facultas (Gr.
ἔντευξις)
GŁOG. Hisp. fol. nlb b : o-o autem est promptitudo resistendi et contradicendi positioni aut dictis alicuius. Ib. supra Aristotelis omnium philosophorum principis primo Topicorum (Top. 101,27α ) est sententia: studium logice esse vtile ad tria, primo ad exercitationem, secundo ad o-em (Gr. πρὸς τὰς ἐντεύξεις), tertio ad philosophie disciplinas.
BYSTRZ. Top. fol. n Ib : dialectica est vtilis ad o-em: posset aliquis dicere, quod nullus perfecte haberet dialecticam nisi cuilibet proposito obviaret.
Ib. fol. o IIIa : utrum dialectice scientie ... tres sint fines, scilicet exercitatio, o-o et disciplina secundum philosophiam.