kara tzw. niestana, płacona za niestawienie się w sądzie; iis imposita, qui coram iudicibus non comparuerunt

KsgGrWp II p. 111 (a. 1400) : luit 2 penas n-es contra scultetum.

Ib. p. 112 : incidit in penam unam n-em contra Przeslaum.

Ita ib. saepius. Eodem sensu poena non astantis

ib. p. 112 : incidit unam penam non astantis contra Wissotham.

Cf. ASTO , COMPARENS et Słownik Staropolski s. v. niestany, niestane, niestanie.