narocznik, tj. człowiek przynależny do książęcej ludności służebnej, zobowiązany do wykonywania tzw. naroku; colonus servus ducis, cui labores «narok»dicti commissi erant

CodSil(M) I p. 246 (a. 1203) : homines, quorum illa villa quondam fuit, n-i et domino terre servitutis obnoxii fuerunt (cf. ib.II p. 28, a. 1208).

Ib. p. 31 (a. 1208) : dans ei villam, que Brilouo dicitur n-orum de Lubus.

KodWp I p. 153 (a.1235) : ius in ... lacu et cum hereditate, que fuit hominum nostrorum i. ducis decimorum et n-orum... innovavimus.

Ita saepius saec. XIII. Cf. NAROCNICO et Czubek, Narok i narocznicy (Kwartalnik Historyczny XL 1926, pp. 349 sqq.).