- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- NGl.
- A.
- N.
- O.
I.
1.
źle o kimś mówić, złorzeczyć, znieważać;
conviciare, famae alicuius obtrectare, infamare.
Additur
abl.
verbis; item imprecationibus (
AKap
p. 119, a.
1554)
, maledictione (
KodWp II
p. 236, a.
1304),
item
abl.
gerundii
improperando (
StPPP VIII
p. 895, a.
1400)
.
Constr.
a.
sq.
dat.
b.
sq.
acc.
et
ab (
RotKal
p. 358,
a. 1420
:
a matre et a patre ipsum m-xit)
, coram
(
AKapSąd III p. 235, a. 1480 : m-bat eam coram parentibus, ut eam de domo pellerent), pro (
ZabDziej III p. 195, a. 1492) : ipsum ... malis verbis increpavit et m-xit pro suis beneficiis).
2.
ganić, stwierdzać czyjąś winę; culpae reum arguere
AGZ XIX p. 526 (a. 1477) : Clemens est m-tus iuri.
II.
przekląć, wykląć;
devovere, exsecrare.
Additur
usque in quartam generationem:
DŁUG. Hist. III p. 14 (= V p. 25 ed.nov.) : Bonifacius papa usque in quartam generationem fertur m-xisse et dictum Gwilhelmum haereticum ... ostendisse.