- F.
- Th.
- Bl.
- (subst.),
- S.
- Dc.
- L.
- A.
I.
propr.
1.
boczny
a.
umiejscowiony w boku; qui in latere
(corporis) est
(v.
gr. vulnus).
b.
znajdujący się z boku, położony na uboczu; qui ad
latus est, ad latus situs,
v.
gr.
instita (
KsgŁawKr
p. 278, a.
1395)
, ostium (ecclesiae :
AKapSąd I
p. 298, a.
1515)
, semita
(
DŁUG.
Hist. I p. 79 = I
p. 138
ed. nov.)
,
item
situs solis (
VITELO Opt.
p. 472
).
Glossa
Pol.
StPPP XII p. 541 (a. 1528) : ex partibus ... 1-bus alias «pobocznych».
N.
α.
geom.
stanowiący bok (bryły
geometrycznej); qui latus
figurae
geom.
afficit
VITELO Opt. p. 37(= I p. 274 (U): omnes trigoni 1-es totius pyramidis.
β.
linea (gradus)
boczna linia (pokrewieństwa);
i. q. transversa
ArHist V p. 148 (a. 1468) : affines ... vsque ad quintam lineam seu gradum I-em.Cf. COLLATERALIS
2.
graniczny;
terminalis
DokLub p. 360 (a. 1476) : scopuli 1-es alias «postronne».Cf. COLLATERALIS supra II 570,54 sqq.
II.
transl. uboczny,
dodatkowy;
extraordinarius
*CodEp I 1, p. 92 (a. 1438) : nisi forent impedimenta l-ia.