1. badacz, poszukiwacz; scrutator, investigator. Occ. osoba, której urzędowo zlecono zbadanie jakiejś sprawy; cui officium investigandi aliquam rem publice commissum est ( MPH IV p. 314, a. 1252) .

2. iur. ten, kto prowadzi śledztwo (sądowe); quaesitor, cognitor. Praec. α. justycjariusz tj. urzędnik, do którego należało ściganie przestępstw zagrażających spokojowi publicznemu; magistratus, qui pacis turbatores publice persequebatur

GLb p. 52 : i-or «oprawcza», iustitiarius.

β. eccl. t. t. (haereticae pravitatis sim.) inkwizytor; qui in haereticos inquirendi ius habet

ArHist V p. 237 (a. 1332) : illarum partium i-es haereticae pravitatis, in quibus Beguardi et Beguinae huiusmodi commorantur, suum officium circa eos diligenter exerceant, inquirentes de vita et conversatione ipsorum.

Lites I p. 260 (a. 1339) : frater Nicolaus i-or heretice pravitatis in Magna Polonia.

CracArt I p. 34 (a. 1403) : Pe ro i-e hereticorum.

Ita saepius usque ad saec. XVI.

1. tropiciel, łowca; qui vestigia animalium persequitur, indagator, venator.

2. ten, kto poszukuje pokładów soli lub rud metali; qui in sale vel metallo quaerendo occupatur

KodWp II p. 452 (a. 1334) : statuant ... fossores tantum quatuordecim ... qui montem intrent cum duobus i-bus salis, qui vulgariter dicuntur «Ofyimer» ([Germ.). ]

CorpJP III p. 340 (a. 1517) : i-em ergo talium minerarum volumus nostrum esse camerarium montanum.