[
abl.
sg.
m.
infortunatu :
KsgRWar I
p. 47 (a.
1473)
:
quod Deus avertat casu
infortunatu contingente, quod etc.
Cf.
INFORTUITUS.]
nieszczęśliwy, nieszczęsny, niepomyślny; infelix, improsper
1.
de rebus
(praec.
de casu sim.).
Inde
subst.
infortunatum,,
-i
n.
nieszczęście;
infortunium.
2.
de hominibus.
N.
constr. sq.
in
c.
abl.
MIECH. Chr. p. 356 : rex in obeundis bellis i-us.
Tom. XIV p. 733 (a. 1532) : in aliis postulacionibus nostris apud illius majestatem i-ae semper fuimus.